Prikkeldraad

Huis de Pinto

Wij kregen een brief waarop de naam van de afzender onleesbaar was. De inhoud liet niets aan duidelijkheid te wensen over.

"L.S. Door ietsje minder verregaand wanbeleid (inzake de metro bijvoorbeeld) zou het Amsterdamse stadsbe stuur zoveel miljoenen hebben kunnen overhouden, dat het wel honderd de Pinto huizen had kunnen laten restaureren. Ik vind het letterlijk gotspe om nu hiervoor bij de burgerij te bedelen!"

Ik zou de onbekende schrijver (misschien leest hij de Lamp van Diogenes wel) willen antwoorden dat ik zijn verontwaardiging versta, maar tot een tegenovergestelde conclusie kom. Geen woord dus ter verdediging van de metro, ik heb het plan van het begin af een ramp gevonden. De metro komt voort uit dezelfde denkwereld als de verbrede Weesper- en Jodenbreestraat, het (ingetrokken) sloopplan Jordaan, en ga zo maar door. Kort samengevat: de binnenstad is een vervallen overblijfsel, wij maken er een moderne city van.
Dat deze vaste beleidslijn uiteengerafeld wordt, en ombuigt, gebeurt onder druk van de burgerij.
In die strijd om een nieuw beleid heeft het Huis de Pinto een symbolische waarde, vanaf 1953 al, toen het werd 'wegbestemd' om ter plaatse een groot kantoorblok te kunnen bouwen. Het ligt op een strategisch punt, het is een belangrijk monument, en het krijgt als openbare leeszaal een op de buurt gerichte bestemming.
Dat het gebouw op het nippertje van de sloop werd gered, en nu met subsidie van het R ijk en de Gemeente, en met giften van vele belangstellende particulieren en bedrijven wordt gerestaureerd, betekent een enorme overwinning.
De restauratie van het Huis de Pinto maakt herstel van het omringende bouwblok nodig, en geeft een eerste aanzet voor herstel van de Nieuw marktbuurt. Het is bij uitstek een zaak van de burgerij, en daarom een goed geschenk aan de jarige stad. De inzamelingsaktie Amsterdam '75 heeft tot doel dit werk financieel mogelijk te maken, en zodoende de prikkeldraadachtige sfeer tussen het stadsbestuur en de burgerij te verbeteren.
Of dit laatste lukken zal, hangt in de eerste plaats af van de manier waarop het stadsbestuur - B&W en de Raad -, en de ambtelijke diensten, reageren op initiatieven voor de stad, die uit de bevolking voortkomen.

De metro, dat ben ik met de brief schrijver eens, is een ramp, niet alleen door de verspilde miljoenen. De schade aan de stad, en aan de stedelijke samenleving, is niet in cijfers uit te drukken. Het gaat er nu om die schade te beperken en waar mogelijk te herstellen.

Geurt Brinkgreve

(Uit: De Lamp van Diogenes 31, februari 1975)