Herbouw Catharinakerk?

In het vorige nummer stond een pleidooi om het gebouw van de UB aan het Singel af te breken en te vervangen door een replica van een ouder gebouw. Opzienbarend is dat niet, want die redenatie duikt in de VVAB telkens weer op.

Het stadsbeeld herstellen door een detonerend modern ­ gebouw te vervangen door traditionele architectuur, Geurt Brinkgreve zag daar ook geen kwaad in. Maar het opmerkelijke in dit geval is dat de auteur pleit voor de herbouw van de Catharinakerk, die hij 'prachtig' vindt.

Dat zou Brinkgreve niet met hem eens zijn. De Catharinakerk was immers een classicistisch gedrocht uit de negentiende eeuw, het tijdperk van verval in de Nederlandse bouwkunst. Het classicisme is sowieso niet eigen aan Amsterdam, biologen noemen zoiets een 'invasieve exoot'. Het ware Amsterdam is de stad van burgerlijke baksteenarchitectuur. Als er dan toch iets herbouwd moet worden zijn het de Voetboogdoelen. Dat gebouw is gelukkig ook afgebeeld bij het artikel en ik durf wel te voorspellen dat een ruime meerderheid van de leden het met mij eens is.

Het is bovendien wonderlijk om te pleiten voor de herbouw van een negentiende-eeuwse kerk terwijl we in Nederland opgescheept zitten met honderden kerkgebouwen die leeg komen te staan. Maar nog veel zwaarder zou het milieu-argument moeten wegen. De UB is ongetwijfeld een solide gebouw dat zich goed leent voor tal van andere functies, slopen is in feite een milieudelict, met tonnen CO2-uitstoot en een enorme berg vervuild afval. De productie van nieuwe bouwmaterialen voor de herbouw van wat dan ook zal vervolgens nog veel meer CO2-uitstoot veroorzaken. Dit is geen borrelpraat, hiervoor bestaan tamelijk nauwkeurige rekenmodellen. Ook de VVAB moet toch een beetje met haar tijd meegaan, het stadsbeeld herstellen brengt kosten met zich mee voor het milieu die niet te verantwoorden zijn.

Vincent van Rossem

(Uit: Binnenstad 314/315, najaar 2024)