World Heritage

In ons oktobernummer 1994, blz. 82, stond een bericht over de Unesco-registratie van de "wereldlijst van cultureel en natuurlijk erfgoed", die nu rond 380 nummers telt uit 134 landen.

Om enkele voorbeelden te noemen: de Chinese muur, Tay Mahal, de piramiden van Gizeh, de kathedralen van Chartres, Bourges en Straatsburg, Venetië met de lagune, de historische centra van Rome en Florence, enkele grote natuurreservaten in Afrika en Zuid-Amerika, kortom: cultuur- en natuurmonumenten van wereldwijde waarde en betekenis. Dat de selectie door het Unesco-comité heel zorgvuldig moet gebeuren, rekening houdend met nationale prestige, overwegingen, is duidelijk. De oude Europese cultuurlanden mogen zich vooral niet teveel op de voorgrond dringen. Maar dat Nederland met de Salomons-eilanden en Slowakije tot de laatste landen behoort om zich bij de organisatie van het wereld-erfgoed aan te sluiten, is wel tekenend - en beschamend.

Nóg beschamender is dat het voorstel, welke objecten in ons land wegens hun unieke betekenis op de lijst vermeld zouden moeten worden, nog altijd niet in Parijs is aangekomen. Het concept is natuurlijk al lang klaar, en dat de binnenstad van Amsterdam met het Paleis op de Dam, bovenaan staat spreekt vanzelf. Maar... nu komt er iets heel moeilijks: de binnenstad is niet volgens de nationale wetgeving aangewezen als beschermd stadsgezicht, en zolang dat niet is gebeurd, kan geen internationale erkenning worden aangevraagd. Op 25 mei 1989 werd het na uitvoerig overleg uitgewerkte voorstel door de directeur van de Rijksdienst aan de wethouder Monumentenzorg aangeboden. De wet zegt dat de gemeenteraad dan binnen zes maanden advies moet uitbrengen. Maar in Amsterdam lijkt ambtelijke obstructie machtiger te zijn dan de wet. Er is al veel over gepraat, maar die simpele akkoordverklaring durft de "zonder last of ruggespraak" gekozen gemeenteraad niet aan.
Amsterdam maakt zich belachelijk en schaadt het nationale belang van internationale erkenning van de eigen culturele waarden.

Geurt Brinkgeve

(Uit: Binnenstad 151, april 1995)