Nicolaas Witsenkade

Een projectontwikkelaar koopt een blokje huizen aan de Nicolaas Witsenkade en schrijft een prijs­vraagje uit om voor de gaten aan de Huidekoperstraat en de Pieter Pauwstraat een leuk ontwerpje te maken. Drie architecten worden uitge­nodigd en gaan aan het tekenen.

Als juryleden voor het prijsvraagje worden ambtenaren van de gemeentelijke dienst Ruimtelijke Ordening uitgenodigd. In plaats dat de opdracht zich beperkt tot de invul­ling van de open terreinen worden in opdracht ook de bewoonde panden aan de Nicolaas Witsenkade meegenomen. In plaats van een fijnzinnige invuloefening wordt gekozen voor een ruime bouwplaats, geheel en al in de geest van de inmiddels beruchte Kopkostennota ("Kopzorgennota").

De projectontwikkelaar belegt een vergadering voor de bewoners, waar ze voorgelicht kunnen worden over de regels van herhuisvesting. Een bereidwillige ambtenaar van Herhuisvesting (gemeentelijke dienst) is ter plekke om toelichting te geven. De poli­tiek, de Gemeenteraad, weet van niets. De bewoners, van de volgens de Commissie-Dooijes beschermenswaardige panden binnen het bescherm­de stadsgezicht, berusten niet en sturen een adres aan de Gemeenteraad. Vervolgens wordt door een bevriend raadslid geïnformeerd in de Commissie van bijstand naar de behandeling van het adres.

De wethouder heeft inmiddels opdracht gegeven dat de behoud- en herstelvariant uitgewerkt moet worden. Terecht lijkt mij. De monumenten van de volgende eeuw behoeven toch niet perse in de binnenstad gerealiseerd te wor­den? En zijn het wel de monumenten van de volgen­de eeuw?

Frans Amende

(Uit: Binnenstad 127, juni 1991)